به نحو كلى در صقع ذاتى ربوبى در مقام جمع الجمع و به عبارت ديگر در مقام احديت است كه همه در آن اتفاق دارند . مع ذلك كلّه ، در گفتار شيخ در علم بارى بر وجه كلى و جزئى و صدور كثرت از وى بدان وجه كه در نمط هفتم اشارات ، بخصوص در دو فصل هفده و هجده آن كه گفت : « وهم و تنبيه و لعلك تقول إن كانت المعقولات تتحد بالعاقل » الخ ، تأمل بسزا لازم است . فتدبر ! فايده آن كه حاجى نقل كرده است « أقول لها : إذا . الخ » . اين بيت از عمرو بن إطنابه از شعراى جاهليّت است . أطنابه ، نام مادرش بود در هامش بيان و تبيين جاحظ « 1 » و در هامش شرح حماسهء مرزوقى « 2 » آورده‌اند كه : ابن الاطنابة هو عمرو بن الاطنابة . و اطنابة أمّه و هو عمرو بن عامر بن زيد مناة الخزرجى ، شاعر فارس من فرسان الجاهلية ( معجم المرزبانى 203 - 204 ) و ذكر أبو الفرج في الأغانى ( 10 : 28 ) أنّه كان ملك الحجاز . شعر فوق را در عداد چند بيت ديگر ابو على قالى در امالى « 3 » از ابن اطنابه چنين نقل كرده است : أبت لي عفّتي و أبى بلائي * و أخذي الحمد بالثّمن الربيح و إعطائي على الإعدام مالي * و ضربي هامة البطل المشيح و قولي كلما جشأت و جاشت * رويدك تحمدي او تستريحي لأدفع عن مآثر صالحات * و أحمي بعد عن عرض صحيح و البته صورت بيت چنان است كه قالى روايت كرده است . زيرا امالى قالى و

--> ( 1 ) . ج 3 ، ص 77 . ( 2 ) . ص 1632 . ( 3 ) . ج 1 ، ص 258 .